چشمی که دائم عیب های دیگران را ببیند،اون عیب را به ذهن منتقل میکند وذهنی که دائما با عیب های دیگران درگیره،آرامش نداره ،درونش متلاطم وآشفته است

 

درعوض چشمی که یاد گرفته همیشه زیبایی ها را ببینه اول ازهمه خودش به آرامش میرسه،چون چشم زیبا بین عیب های دیگران رو نمی بینه ودنیای درونش دنیای قشنگی ها است